ΠΥΡΟΔΟΤΗΣΗ ΤΗΣ ΔΙΠΟΛΙΚΗΣ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΙΚΗΣ ΨΥΧΩΣΗΣ ΣΤΟΥΣ ΧΡΗΣΤΕΣ ΗΡΩΙΝΗΣ, ΟΧΙ ΩΣ ΣΥΝΟΣΥΡΟΤΗΤΑ, ΑΛΛΑ ΩΣ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ

Lecture Dr Skoumpourdis Tsabikos md
Panakeia – Iasso «Research laboratories in Mental health»

Α. Μελέτη σε 9.150 χρήστες οπιούχων (ηρωίνη) από το 2003 μέχρι σήμερα.
Έγινε πλήρης αιματολογικός έλεγχος νευρορμονών σε 450 άτομα, σε συνεργασία με την ενδοκρινολογική κλινική του πανεπιστημίου Αθήνας και τον καθηγητή Γιώργο Τόλη και τη βιοπαθολόγο Τίνα Λαιμού Μελαχροινού στο μικροβιολογικό εργαστήριο της οποίας, λήφθηκαν και μελετήθηκαν τα αποτελέσματα.
Επανεξετάστηκαν 80 εξ’ αυτών και επαληθεύτηκαν τα αποτελέσματα στο Ινστιτούτο Παστέρ. Στη μελέτη παρατηρήθηκε πτώση της αυξητικής ορμόνης (GH), σε τιμές 1 έως 5 με φυσιολογικό το 50 έως 80 μονάδες και σε άτομα που τους χορηγείται βουπρενορφίνη και μεθαδόνη, οι τιμές στο σύνολο ήταν κάτω της 1 μονάδας.

Η έκκριση της αυξητικής στην υπόφυση, ρυθμίζεται από τους πυρήνες του υποθαλάμου, εκεί που εδρεύουν τα συναισθήματα. Η αυξητική δρα αυξάνοντας όλες τις λειτουργίες ανάπτυξης του οργανισμού, καθώς ρυθμίζει το Νεύρο – Άνοσο – Ενδοκρινολογικό σύστημα.

Ταυτόχρονα πυροδοτείται διπολική συναισθηματική διαταραχή με αποτέλεσμα να επανέρχονται στη χρήση σε απροσδιόριστο διάστημα, όπως στη διαταραχή της μανιοκατάθλιψης, ισοδύναμο της αυτοκτονικής συμπεριφοράς.

Αυτές οι συνθήκες επιβάλλουν θεραπεία ψυχοπροφύλαξης, ιδιαίτερου τύπου με συγκεκριμένα άτυπα αντιψυχωτικά για διάστημα τουλάχιστον 9 μηνών, όπου επέρχεται ίαση.

Εκτός της “ψύχωσης οπιούχων”, που δεν αναφέρεται μέχρι σήμερα στα στατιστικά εγχειρίδια,

Τέλος, παρουσιάζεται αποδιοργάνωση, κυρίως στον οπίσθιο λοβό της υπόφυσης, που εκκρίνει την:
α) Βαζοπρεσσίνης ADH, μια πεπτιδική ορμόνη της οποίας η έλλειψή έχει αποτέλεσμα εγκεφαλικού τύπου άποιου διαβήτη, που εμφανίζει ανεξέλεγκτη απώλεια υγρών του σώματος και την
β) Ωκυτοκίνη, μία ορμόνη που δεν εκκρίνεται μόνο κατά την διάρκεια του τοκετού, αλλά καθημερινά. Είναι ορμόνη με βαθιά συναισθηματική δράση και με πολλαπλά αποτελέσματα.

Η πολυπλοκότητα της νόσου είναι απλή στην κατανόηση της και σύνθετη στην αντιμετώπισή της, με τις κοινωνικές προεκτάσεις του “περιθωριοποιημένου”, του “παράνομου” και του “αβοήθητου”.
Τα άτομα παραμένουν κοινωνικά ασυλοποιημένα, ψυχοδιανοητικά καθηλωμένα και υπολείπονται στη σωματική ανάπτυξη.